هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و طبیعتگرا، زیبایی و جذابیت معشوق را با تصاویری از باغ، سبزه، لاله و جوی آب توصیف میکند. شاعر از کشش و جاذبهای که معشوق و طبیعت اطراف او ایجاد میکنند سخن میگوید و احساسات عاشقانه و شور و شوق خود را بیان میکند.
رده سنی:
همه سنین
این شعر دارای مضامین عاشقانه و طبیعتگرایانه است که برای همه سنین قابل درک و لذتبردن است. زبان آن ساده و تصاویر آن زیبا و جذاب هستند، بنابراین محدودیت سنی خاصی ندارد.
غزل ۱۸۹ - ما را به سوی خود خم موی تو میکشد
ما را به سوی خود خم موی تو میکشد
زنجیر کرده بر سر کوی تو میکشد ۱
ای باغ خوش بخند که خلقی ز هر طرف
چون سبزه رخت بر لب جوی تو میکشد ۲
ای سبزه، بخت سبز تو داری که لاله سان
هر سو کسی پیاله بر روی تو میکشد ۳
ای بوستان شکفته شو اکنون که خلق را
دل همچو غنچه باز به سوی تو میکشد ۴
زنجیر کرده بر سر کوی تو میکشد ۱
ای باغ خوش بخند که خلقی ز هر طرف
چون سبزه رخت بر لب جوی تو میکشد ۲
ای سبزه، بخت سبز تو داری که لاله سان
هر سو کسی پیاله بر روی تو میکشد ۳
ای بوستان شکفته شو اکنون که خلق را
دل همچو غنچه باز به سوی تو میکشد ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۴۵۴
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۸۸ - هرکه یار ماست میل کشتن ما میکند
گوهر بعدی:غزل ۱۹۰ - دوش اندک شکوهای از یار میبایست کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
