غزل ۱۹۱ - سرخیی کان ز نی تیر تو پیدا باشد

سرخیی کان ز نی تیر تو پیدا باشد
رنگ خونابهٔ خم جگر ما باشد ۱

رازها دارم و زان بیم که بدنام شود
می‌کنم دوری از آن شوخ چو تنها باشد ۲

چون دهم جان کفنم پینهٔ مرهم گردد
بسکه از تیغ توام زخم بر اعضا باشد ۳

ای خوش آن ناز که چون بر سر غوغا باشی
اثر خنده ز لب های تو پیدا باشد ۴

چون تو در دیده نشینی نرود اشک بلی
کی رود طفل زجایی که تماشا باشد ۵

میرم از دغدغه چون غیر نباشد پیدا
که مبادا حرم وصل تواش جا باشد ۶

گل گل از سنگ جنون گشت تن ما وحشی
آری آری گل دیوانگی اینها باشد ۷