شمارهٔ ۷۳ - در غزل است

دلم ز عشق تو هرگز محال نندیشد
وگر ز هجر بمیرد وصال نندیشد ۱

ترا دهم بدل خود هر آنچه هست مرا
کسی که جان به تو بخشد ز مال نندیشد ۲

ز جان و مال به عشق تو در نیندیشم
که مرغ سوخته از پر و بال نندیشد ۳

دلی که یابد عشق تو جاودان ماند
کسی که یافت بهشت از زوال نندیشد ۴

دلم ز هجر تو هرگز نترسد ای دلبر
از آنکه چهره زنگی ز خال نندیشد ۵

تو را از طعنه بدخواه هیچ باکی نیست
گل از ملامت باد شمال نندیشد ۶

مرا به وصل چو سیمرغ تو امیدی نیست
هرآنکه عاقل باشد محال نندیشد ۷

قوامیت چو شد اندر وصال نیک اندیش
دلش ز فرقه باطل سگال نندیشد ۸

وصال جوی ز رنج فراق نهراسد
فراخ روزی از قحط سال نندیشد ۹