شمارهٔ ۹۰ - در غزل است

تا کرده ام ای دوست به عشق تو تولا
شد رنج و بلای دلم آن قامت و بالا ۱

شایند تو را جان و روان بنده و چاکر
زیبند تو را حور و پری خادم و مولا ۲

با طلعت میگونی و با دولت میمون
با صورت حورائی و با دیده شهلا ۳

حقا که چو جان دارمت و بلکه به از جان
هست از دل «من» آگه الله تعالی ۴

جانا بنه این خوی بد از سر که پس آنگه
یک باره تبرا شود آن جمله تولا ۵

در هیچ مرادی ز تو آری نشنیدیم
آخر نعمی بایدمان تا کی ازاین لا ۶

ما را ز تو جان و دل و سیم و زر و کالا
هر چند نباشد به همه وقت دریغا ۷

با جور و جفاکردن تو فایده ای نیست
چندان که همی گویمت البته و اصلا ۸

تاروز قیامت ز مقالات قوامی
گویند غزلهای تو دربزم اجلا ۹