شماره ۹۷ - گل نیم در بر لباس محترم باشد مرا

گل نیم در بر لباس محترم باشد مرا
سرو و باغم جامه از برگ کرم باشد مرا ۱

اهل دنیا گر به سوی خانه تکلیفم کنند
قطع ره کردن بیابان عدم باشد مرا ۲

چون صدف با قطره آبی قناعت می کنم
از فلک سالی اگر امید نم باشد مرا ۳

سفره منعم بود زنجیر پای آرزو
بام زندان خانه اهل کرم باشد مرا ۴

هر که بر سر وقتم آید می کنم او را نثار
همچو گل گر دامنی پر از درم باشد مرا ۵

نامه ام را حاجیان با دیده خود می برند
خامه از مژگان آهوی حرم باشد مرا ۶

می کشد شرمندگی حمال از پشت دو تا
سد راه آرزوها قد خم باشد مرا ۷

غنچه ام کردم به اندک التفاتی تازه روی
انتظاری بر نسیم صبحدم باشد مرا ۸

شاخ نخل پرثمر در بوستان باشد دو تا
روز حشر امیدها از پشت خم باشد مرا ۹

احتیاج شاه از درویش باشد بیشتر
کاسه دست گدایی جام جم باشد مرا ۱۰

از چمن گر بوی گل آید نمی جنبم ز جا
همنشین تا خامه مشکین رقم باشد مرا ۱۱

پیرو آزادگان آسوده است از زخم خار
در بیابان کفش پا نقش قدم باشد مرا ۱۲

غنچه خسبم خود ز جا برخیزم و خود وا شوم
تا کی امداد از نسیم صبحدم باشد مرا ۱۳

دست خود از قطعه تاریخ کوته کرده ام
شاهد روز جزا لوح و قلم باشد مرا ۱۴

می برم ای سیدا حسرت به دست برگ تاک
دیدن اهل کرم اسباب غم باشد مرا ۱۵