غزل ۲۶۷ - هر خون که تو دادی چو می ناب کشیدیم

هر خون که تو دادی چو می ناب کشیدیم
زهر تو به سد رغبت جلاب کشیدیم ۱

این باب محبت همه اشکال دقیقست
ما زحمت بسیار در این باب کشیدیم ۲

دوش از طرف بام کسی پرتو مه تافت
از ظلمت شب رخت به مهتاب کشیدیم ۳

گر آهن بگداخته در بوتهٔ ما ریخت
گشتیم سراپا لب و چون آب کشیدیم ۴

هر چند خسک بود از او در ته پهلو
در بستر از او محنت سنجاب کشیدیم ۵

ای دیده به خوابی تو که با اینهمه تشویش
از غفلت این بخت گران خواب کشیدیم ۶

وحشی نپسندند به پیمانهٔ دشمن
آن زهر که ما از کف احباب کشیدیم ۷