شمارهٔ ۲ - در نعت حضرت ختمی مرتبت موید مجتبی محمد مصطفی (ص)

ای مایه ی امید دل ای رحمت خدا
ای اولین تجلی حق ختم انبیا ۱

ای کنیت مقدس و اسماء اقدست
بوالقاسم و محمد و محمود و مصطفا ۲

آید چو نام نامی جان پرورت به گوش
در دل مقام خویش دهد خوف بر رجا ۳

بود از تو بس شگفت اگر سایه داشتی
خورشید را بلی نبود سایه در قفا ۴

گردید ختم بر تو نبوت که سعی تو
از ابتدا رساند مکارم به انتها ۵

موسی چو از جهان به سرای دگر شتافت
طی گشت قصهٔ یدبیضا و اژدها ۶

عیسی چو جای در فلک چارمین گرفت
روی زمین نماند از او معجزی به جا ۷

قرآن توست معجز باقی که تا ابد
بر جن و انس روز و شبان میزند صلا ۸

گوید هر آنکه را که ز من هست شک و ریب
یک سوره آورد چو من از فرو از بها ۹

برهان خاتمیتت این بس که تا به حشر
در کاینات هست طنین افکن این ندا ۱۰

چون لانبی بعدیت آید به گوش دل
آساید از فسانه ی ارباب ادعا ۱۱

در رفع اختلاف جهانی توان نمود
بر یک حدیث متقن ثقلینت اکتفا ۱۲

صورت نهفتی از ره معنی درآمدی
در صورت مقدس قرآن و اوصیا ۱۳

قرآن تست روح تو و تا جهان بپاست
بر اهل روزگار دلیل است و رهنما ۱۴

جسم تواند عترت و هرگز نمی شود
این روح و جسم تا ابد از یکدیگر جدا ۱۵

آری چگونه روح تواند بدون جسم
اندر زمانه زیست کند تا صف جزا ۱۶

این هر دو خود توئی و به تحقیق بر تو رفت
بر این دو از هر آنکه وفا رفت یا جفا ۱۷

آن حجه دوازدهم حالیا به غیب
باشد شریک و حافظ قرآنت از وفا ۱۸

آن هم توئی به صورت و معنی که شخص او
با اسم و کُنیه ی تو کند جلوه ز اختفا ۱۹

ترویج دین توست به دست وی و شود
در عهد او حقیقت اسلام برملا ۲۰

چون بهر دفع ظالم و ظلم آن ولی حق
بر بام کعبه برزند از عدل حق لوا ۲۱

گیتی بعدل و داد گراید ز جور و ظلم
زحمت شود رفاه و کدورت شود صفا ۲۲

آنگه دلیل خلق کتاب تو است و بس
در امر و نهی کار برآید بمدعا ۲۳

گردد پدید سلطنت حقه در جهان
یابد ظهور معدلت ذات کبریا ۲۴

آن روز از سپید و سیه خلق عالمند
قائل بیک کتاب و بیک دین و یک خدا ۲۵

گردد جهان بهشت برین زان یگانگی
آری یکانگی کند این دردها دوا ۲۶

ای صاحب شریعت و ای خواجه رسل
ای آسمان رفعت و خورشید اهتدا ۲۷

از شر غیر و وسوسه نفس و هول حشر
دارد صغیر بر تو و آل تو التجا ۲۸