شماره ۲ - ز ممکنات توان دید طلعت او را

ز ممکنات توان دید طلعت او را
که یک یک آینه‌اند آن جمال نیکو را ۱

گرش مشاهده خواهی ز خویش چشم‌بپوش
که او ز دیدهٔ خود بین نهان کند رورا ۲

ز خویش گم شو و آنگه خدای را میجوی
که واجبست ز خود گم شدن خداجو را ۳

تهی نکرده ز هر بومشام کی شنوی
شمیم دلکش آن طرهٔ سمن بو را ۴

رواست کار خدایی ز دوستدار خدا
که اتصال به آن بحر باشد این جو را ۵

در آبمذهب عشق و فسانه بین و فسون
میانهٔ ملل این شورش و هیاهو را ۶

مگر صغیر نداند حکایتی جز عشق
که نیست جز سخن عشق بر زبان او را ۷