شماره ۴ - زین سر و نشان یافتم آن سر و نشان را

زین سر و نشان یافتم آن سر و نشان را
آن سر و نشان نازم و این سرونشان را ۱

زلفش بر بود از من و خلقی دل و دانم
نستانم از او چون دگران من دگر آن را ۲

چشم و مژه و ابروی او یا دو کمان‌دار
بر قصد هم آورده به کف تیروکمان را ۳

رفتیم پی گندم خالش من و آدم
او داد مکان از کف و من کون و مکان را ۴

بر خلق جهان تنگ شکر جای کند تنگ
آرد به شکر خنده چو آن تنگ دهان را ۵

در آتش رخ دانیش آن خط سیه چیست
دودیست که بنموده سیه روز جهان را ۶

نتوان سر موئی به میان فرق نهادن
با موی بسنجی اگر آن موی میان را ۷

برخاسته‌ام از سر جان بر سر آنم
تا سازمش ایثار به مقدم سر و جان را ۸

آری نشود گر سر من خاک ره دوست
بر دوش کشم بهر چه این بار گرانرا ۹

بین پایهٔ نازش چه بلند است که بر خاک
نادیده کسی سایهٔ آن سر و روانرا ۱۰

عیبی به وجودش نتوان یافت صغیرا
جز این که وفا نیست مر آن روح روان را ۱۱