شماره ۶۱ - نتوان به مثل گفتن خورشید درخشانت

نتوان به مثل گفتن خورشید درخشانت
زیرا که بود شمعی خورشید در ایوانت ۱

گفتی کشمت در خون بشتاب که میترسم
اغیار کنند ایجان از گفته پشیمانت ۲

صد سنک جفا هر دم گردون زندش بر سر
آنرا که بود شوری از بستهٔ خندانت ۳

خواهی شب مشتاقان گردد همه صبح ایمه
در اول شب بگشا از مهر گریبانت ۴

ای وصل ترا دایم دل مایل و جان شایق
باز آی که مشتاقان مردند ز هجرانت ۵

هر لحظه کنی از نو شادم بغمی آیا
گشتم به چه خدمت من شایستهٔ احسانت ۶

الا که بیاویزد در زلف تو دل ور نه
بیرون نتواند شد از چاه زنخدانت ۷

از تیغ جدا سازی گر بند ز بندم را
من همچو قلم دارم سر در خط فرمانت ۸

خواهی اگر آگاهی از حال صغیر ایجان
کن موی به مو تحقیق از زلف پریشانت ۹