شماره ۱۲۳ - ایخوش آنعارف سالک که ز راه آگاهست

ایخوش آنعارف سالک که ز راه آگاهست
حاصل بندگیش دیدن روی شاه است ۱

گرجهان بینی و بس فرق تو با حیوان چیست
چشم انسان همه بینای جمال الله است ۲

سر کویت شده از خون شهیدان دریا
مگر ایجان جهان کوی تو قربانگاه است ۳

خود که باشی تو که هر جامه بدوزم از وصف
پیش بالای تو چون آورم آن کوتاه است ۴

ای که اندر پی آن چاه ذقن میگردی
واقف رفتن خود باش براهت چاه است ۵

چه شود کامرواخواهی و خرم ما را
ای که بر ما هر چه تو را دلخواه است ۶

آه اگر لطف توام بدرقه ره نشود
که گهر دارم و صد راه زنم در راه است ۷

گر من از خود نیم آگاه صغیرا غم نیست
بندهٔ پیر مغانم که زمن آگاه است ۸