هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، به زیبایی‌های معشوق و احساسات شاعر نسبت به او می‌پردازد. در آن از تشبیهات و استعاره‌های زیبا مانند زلف یار، چشم ساقی، و ماهی دل استفاده شده است. شاعر از درد عشق و فراق می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که رحم کند. همچنین، اشاره‌هایی به مفاهیم عرفانی مانند «هستی» و «نیستی» دارد.
رده سنی: 16+ متن شامل مفاهیم عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی نیاز به درک بالاتری از ادبیات فارسی دارند.

شماره ۱۳۳ - هر گوشه فتنه ایست ز چشمان مست تست

هر گوشه فتنه ایست ز چشمان مست تست
هر جا سخن رود ز لب می‌پرست تست ۱

کی دست می‌دهد که به بینم به خلوتی
در گردن تو دست من و می‌به دست تست ۲

ای زلف یار نافهٔ چین خواندمت ولی
دیدم درست نسبتی اینسان شکست تست ۳

این چشم ساقی از تو نه مستیم ما و بس
مینا و ساغر و خم و خمخانه مست تست ۴

صیاد بال من مشکن پای من مبند
این بند بس مرا که دلم پای بست تست ۵

آزاری از چه رو دل من در پناه خویش
آخر نه این رمیده ز هر جا به بست تست ۶

آن خرمن گلی تو که خوبان سروقد
برپا بایستند به هر جا نشست تست ۷

دریا شده است دیده ز بس ماهی دلم
در آرزوی زلف چو قلاب شست تست ۸

می نوش و هستیت بنه و نیست شو صغیر
وزغم فرار کن که غم آسیب هست تست ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۰۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۳۲ - ببزم قرب چو دیدم میانهٔ من و دوست
گوهر بعدی:شماره ۱۳۴ - دلبرم شانه بگیسوی شبه گون زده است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.