شماره ۱۳۲ - ببزم قرب چو دیدم میانهٔ من و دوست

ببزم قرب چو دیدم میانهٔ من و دوست
حجاب و پرده و حائل تصور من و اوست ۱

ز جای جستم و خود را فدای او کردم
که تا نماند کسی در مقام الا دوست ۲

مر اینسخن نپذیرد جز آنکه گوش دلش
رهین زمزمهٔ لا اله الا هوست ۳

فکنده‌ام سر خود را چو گو بمیدانی
که سروران سرافراز را سر آنجا گوست ۴

مرا بکعبه چه خوانی برب کعبه قسم
که سجده گاه من ابروی آن کمان ابروست ۵

هزار مرتبه مینو فدای حور وشی
که یک تبسم او بهتر از دوصد مینوست ۶

صغیر بر تو جفائی اگر ز دوست رسید
منال هر چه که از دوست میرسد نیکوست ۷