شماره ۱۴۲ - ای جسم تو بگرفته ز جان باج لطافت

ای جسم تو بگرفته ز جان باج لطافت
جان را همه آسیبی و دل را همه آفت ۱

جان را بود آن لطف که در جسم کند جای
تو جای بجان کرده ای از فرط لطافت ۲

پرداختم از غیر تو دل بهر تو آری
رو بند کسان خانه به هنگام ضیافت ۳

تا خود چه شود کار من و ساقی و مطرب
کاندل به لطافت برد و این بظرافت ۴

گر همرهی خضر دهد دست توان کرد
یک چشم زدن طی دو صد ساله مسافت ۵

چون گوی فکن در قدم پیر مغان سر
تا آنکه ز میدان ببری گوی شرافت ۶

گردید صغیر از دل و جان بندهٔ شاهی
کز‌ امر حقش داد نبی‌ام ر خلافت ۷