شماره ۱۴۵ - آنکه بهر جا عیان طلعت نیکوی اوست

آنکه بهر جا عیان طلعت نیکوی اوست
ای عجب از چشم خلق از چه نهان روی اوست ۱

باز کنند آرزو تا سخنش بشنوند
آنکه سرای وجود پر ز هیاهوی اوست ۲

غیر ز دیدار او باز ندارد مرا
چشم سرم سوی غیر چشم دلم سوی اوست ۳

چارهٔ دیوانگی سلسله است و مرا
مایهٔ دیوانگی سلسلهٔ موی اوست ۴

بزم مرا مشک و عود گر نبود گو مباش
مشگ من و عود من جعد سمن بوی اوست ۵

قصه دراز است باز هر شب اگر چه ببزم
از سر شب تا بصبح صحبت گیسوی اوست ۶

قصه مخوان زاهدا دوزخ و جنت تراست
دوزخ من خوی یار جنت من روی اوست ۷

سروری عالمی، پادشه عشق راست
زانکه سر سروران خاک سر کوی اوست ۸

از چه فکنده است شور در همه خلق جهان
گرنه قیامت صغیر قامت دلجوی اوست ۹