شماره ۱۷۶ - مگذار اینکه راز دلت بر زبان رسد

مگذار اینکه راز دلت بر زبان رسد
گر بر زبان رسید بگوش جهان رسد ۱

ره بر زیان ببند و زبان را نگاهدار
بر شمع هر زیان که رسد از زبان رسد ۲

دانی که حال روح چه باشد ز بعد مرک
مرغی قفس شکسته که بر آشیان رسد ۳

وامانده گان قافله را غول ره زند
آن رهرو ایمن است که بر کاروان رسد ۴

بلبل به نوبهار از آن در ترنم است
کز وصل گل به کام دل ناتوان رسد ۵

گل در تبسم است که از گلبن مراد
برگی نچیده بلبل شیدا خزان رسد ۶

تا زنده ای مخور غم روزی که چون تنور
باز است تا دهان تو هم بر تو نان رسد ۷

خوش خواه بهر غیر صغیرا که از خدای
خواهی هر آنچه بهر کسان بر تو آن رسد ۸