شماره ۲۳۷ - بر آستانهٔ میخانه خاکسارانند

بر آستانهٔ میخانه خاکسارانند
که در‌ام ور فلک صاحب اختیارانند ۱

مبین به خفتشان کاین برهنه پا و سران
همه به مملکت عشق تاجدارانند ۲

همیشه مرد خدا گوهری بود کمیاب
و لیک چون من و شیخ ریا هزارانند ۳

ز نا درستی ما آسمان نگون باید
از آن بپاست که در ما درستکارانند ۴

ترا که تاب بلا نیست دم ز عشق مزن
حریف بار غم عشق برد بارانند ۵

که گفت نیست دل بیغم اندر این عالم
که فارغ از غم ا یام میگسارانند ۶

صغیر بندهٔ شاهی است کز سر تسلیم
غلام درگه آن شاه شهریارانند ۷

علی که دیو و دد و جن و انس و وحش و طیور
ز سفرهٔ کرمش جمله ریزه خوارانند ۸

به لطف او نه همین من‌ امیدوارم و بس
که کاینات بلطفش‌امیدوارانند ۹