شماره ۲۳۹ - بندهٔ پادشهی باش که درویش بود

بندهٔ پادشهی باش که درویش بود
پا بدنیا زده و عاقبت اندیش بود ۱

نیست هرگز خبری پیش ز خود باخبران
کانکه دارد خبری بی خبر از خویش بود ۲

گر خدا می‌طلبی از دل درویش طلب
بخدا عرش الهی دل درویش بود ۳

پس از این راست رو و پیش رو قافله باش
راست رو در همه جا از همه کس پیش بود ۴

پیش بدگو منشین تا نشوی رنجه از او
روش و عادت کژدم زدن نیش بود ۵

چه ستمها که ز بوجهل رسید احمد(ص) را
خویش را دشمن نزدیک همان خویش بود ۶

اهل هر کیش که هستی ز من این نکته شنو
کان پسندیدهٔ هر ملت و هر کیش بود ۷

مکن آزار دل خلق که سنجیده صغیر
این گناهی است که از هر گنهی بیش بود ۸