شماره ۲۴۷ - غم عشقت نه همین قصد دل و جانم کرد

غم عشقت نه همین قصد دل و جانم کرد
که ره عقل زد و رخنه به ایمانم کرد ۱

مات خود ساخت مرا چون که بمعنی نگرم
آنکه در صورت زیبای تو حیرانم کرد ۲

همچو پرگار که در دایره سرگردانست
نقطهٔ خال تو سرگشته دورانم کرد ۳

با چه تشبیه کنم لاغری خود که غمت
آن چه از ضعف نیاید بنظر آنم کرد ۴

خاتم لعل تو در دست خیالم چو فتاد
مور بودم به ضعیفی و سلیمانم کرد ۵

دوش در مجمع عشاق به من باد صبا
بوئی از زلف تو آورد و پریشانم کرد ۶

بهر من صافی و روشن دلی و پاکی بس
چه غم ار عشق تو چون آینه عریانم کرد ۷

میزبان ازل الحق به من اکرام نمود
که سر خوان غم عشق تو مهمانم کرد ۸

مگرت راه بدریا بود ای چشمهٔ چشم
که بیک چشم زدن سیل تو ویرانم کرد ۹

پیش از این بود مرا قفل خموشی بدهان
آن غزال حرم حسن غزلخوانم کرد ۱۰

ز چه رو رایت رفعت به خور آسان نزنم
که خدا خاک در شاه خراسانم کرد ۱۱

تا ابد دست من و دامن آن شاه صغیر
کز ازل او گهر فیض بدامانم کرد ۱۲