هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از حافظ، به موضوعات عشق، عرفان، وحدت وجود، و رهایی از تعلقات دنیوی می‌پردازد. شاعر با اشاره به مفاهیمی مانند می‌نوشی، عاشقی، و جنون، بر بی‌اعتباری دنیا و اهمیت سلوک روحانی تأکید می‌کند. ابیات به رفتارهای عارفان و عاشقان اشاره دارد که از قیدوبندهای ظاهری رها شده‌اند و به حقیقت درونی رسیده‌اند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، برخی اشارات به می‌نوشی و جنون ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نیاز به توضیح داشته باشد.

شماره ۲۵۵ - اهل دل بر در دل حلقه چو رندانه زدند

اهل دل بر در دل حلقه چو رندانه زدند
نه در کعبه دگر نی در بتخانه زدند ۱

می و میخواره و ساقی همه دیدند یکی
عارفان از می‌توحید چو پیمانه زدند ۲

عاشقان پا بسر جان بنهادند آنگاه
دست در زلف خم اندر خم جانانه زدند ۳

دل صد چاک بدان طره تواند ره برد
بی سبب خود بجنون مردم فرزانه زدند ۴

یکجهت باش که مردان حق از یکجهتی
خیمه بالاتر از این طارم نه گانه زدند ۵

خرمنی نیست که ایمن بود از آتش عشق
این شرر بر دل هر عاقل و دیوانه زدند ۶

باخبر باش که بیرون نبرندت از راه
رهزنانی که ره خلق به افسانه زند ۷

چون صغیر از پی آنطایفه میپوی که پای
بسر عالمی از همت مردانه زدند ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۲۰۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۵۴ - کس از آن زلف و از آن خال نیارد دم زد
گوهر بعدی:شماره ۲۵۶ - دیدی چگونه عزم سفر آن نگار کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.