شماره ۲۷۵ - من و ترا بسخن کرده او بهانهٔ خویش

من و ترا بسخن کرده او بهانهٔ خویش
که خوبگوید و خود بشنود فسانهٔ خویش ۱

ببین ببزم که نائی چگونه از لب خود
دمد به نای و دهد گوش بر ترانهٔ خویش ۲

من و خرابی دل بعد ازین که آن دلبر
خراب کرد دلم را و ساخت خانهٔ خویش ۳

بدامن ار فکنم طفل اشگ این نه عجب
دهم بدامن خود جای نازدانهٔ خویش ۴

گرفته مرغ دلم خو چنان بدان خم زلف
که یاد می‌نکند هیچ ز آشیانهٔ خویش ۵

بهشت آن تو زاهد همین بس است مرا
که خواند پیر مغانم بر آستانهٔ خویش ۶

بیاب از دل درویش گوهر مقصود
که ساخته است حق این گنج را خزانهٔ خویش ۷

روا بود که دهد هر دو کون را از کف
صغیر در طلب دلبر یگانهٔ خویش ۸