هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، بیانگر حالتی از مستی و عشق است که شاعر با بیپروایی و شوریدگی به زندگی و عشق میپردازد. او خود را از قبیلهٔ منصور حلاج میداند و با تأکید بر عشق و شهود، اقرار را بر تارک انکار میزند. شعر همچنین اشارهای به رهایی از قید و بندهای دنیوی و رسیدن به حالتی از وجد و طرب دارد.
رده سنی:
18+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و اشاراتی به مستی و شوریدگی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند بیپروایی و رهایی از قیود ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا گمراهکننده باشد.
شماره ۳۰۱ - ما میکشان چو بادهٔ گلنار میزنیم
ما میکشان چو بادهٔ گلنار میزنیم
مستانه خویش بر در و دیوار میزنیم ۱
ساقی گواه ماست که چون باده میکشیم
خمخانهٔ سپهر بیک بار میزنیم ۲
حاجی به صدام ید در کعبه میزند
ما نیز حلقه بر در خمار میزنیم ۳
با اینکه جان محاط محیط غم است باز
کوس طرب به گنبد دوار میزنیم ۴
مائیم از قبیلهٔ منصور و همچو او
ما نیز حرف خود به سر دار میزنیم ۵
مائیم و عشق و شاهد و کیفیت شهود
اقرار را به تارک انکار میزنیم ۶
ای شیخ دست خویش فروکش من و صغیر
بوس ار زنیم بر لب دلدار میزنیم ۷
مستانه خویش بر در و دیوار میزنیم ۱
ساقی گواه ماست که چون باده میکشیم
خمخانهٔ سپهر بیک بار میزنیم ۲
حاجی به صدام ید در کعبه میزند
ما نیز حلقه بر در خمار میزنیم ۳
با اینکه جان محاط محیط غم است باز
کوس طرب به گنبد دوار میزنیم ۴
مائیم از قبیلهٔ منصور و همچو او
ما نیز حرف خود به سر دار میزنیم ۵
مائیم و عشق و شاهد و کیفیت شهود
اقرار را به تارک انکار میزنیم ۶
ای شیخ دست خویش فروکش من و صغیر
بوس ار زنیم بر لب دلدار میزنیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۲۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۰۰ - دانی چرا در سیر خود بر خویش میلرزد قلم
گوهر بعدی:شماره ۳۰۲ - من آن نیم که ز سوی تو رو بگردانم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
