شماره ۳۴۷ - خبرت هست که بی لعل تو ما خونجگریم

خبرت هست که بی لعل تو ما خونجگریم
بی مه روی تو بیزار ز دور قمریم ۱

بامیدی که ز گیسوی تو بویی شنویم
همه شب منتظر مقدم باد سحریم ۲

به تمنای گل روی تو ای سرو روان
لاله سان داغ بدل غنچه صفت خونجگریم ۳

ای پریوش تو رخ از دیدهٔ ما بستی و ما
نظر از غیر توبستیم که صاحب نظریم ۴

بامیدی که ببینیم رخت در دم مرگ
روزگاریست که در راه اجل منتظریم ۵

سیم اشک و زر رخساره بدست آوردیم
تا نگویند که ما عاشق بی سیم و زریم ۶

بر سر ما چو نکردی گذر ای مایهٔ ناز
گشت معلوم که از خاک رهت پست‌تریم ۷

تا خبردار شدیم از غم عشقت چو صغیر
یکسر از کیفیت هر دو جهان بی‌خبریم ۸