شماره ۳۸۰ - ستم ار بناتوانان ز ستمگری رسانی

ستم ار بناتوانان ز ستمگری رسانی
بستم دچار گردی تو بوقت ناتوانی ۱

عجب است اگر ز چشمت نفشاند آسمان خون
چو تو اشک چشم مظلوم بخاک ره فشانی ۲

عجب است اگر نخیزند بکینت اهل عالم
که تو شادمان نشینی دگری بغم نشانی ۳

عمل تو همچو فرزند بدامن تو پیچد
اگرش ز پیش رانی وگرش بخویش خوانی ۴

بنهادت این چه خصمی است که با دل خلایق
نگهت کند خدنگی سخنت کند سنانی ۵

بدلی که از تو لرزد بخدا که می‌نیرزد
همه عمر اگر نشینی بسریر کامرانی ۶

ز چه غره ای ببازو که ز صاحبان نیرو
بشکست پنجه‌ام د چوقضای آسمانی ۷

تو پلنگ خو چه لافی ز مقام آدمیت
که بجز ز نقش و ترکیب بآدمی نمانی ۸

ز معاد برحذر شو صفت سبع رها کن
که بهر صفت فزونی تو بصورت همانی ۹

ز جهان صغیر بگذر غم عاقبت همی خور
که بهر طریق باشد گذرد جهان فانی ۱۰