شماره ۳۸۸ - خواهی ارجا به لب آب روان بگزینی

خواهی ارجا به لب آب روان بگزینی
آن به ای سرو که بر دیدهٔ من بنشینی ۱

سخن تلخ شنیدن ز دهانت عجب است
که تو پا تا بسر ایجان چو شکر شیرینی ۲

آفت جان و تن از غمزهٔ چشم بیمار
رهزن دین و دل از خال و خط مشگینی ۳

من تو را عاشق جانبازتر از فرهادم
تو مرا دلبر طنازتر از شیرینی ۴

با چنین شیوهٔ عاشق کشی و دل شکنی
عجب اینست که آرام دل مسکینی ۵

فارغم با تو ز هر مذهب و کیش و آئین
تو مرا مذهب و کیشی تو مرا آئینی ۶

آنچنان عشق تو پر کرده وجودم که اگر
در من ای جان جهان در نگری خودبینی ۷

به صغیر آنچه رواخواه شوی حکم تراست
ز وفا یا ز جفا هر روشی بگزینی ۸