شماره ۹ - رفت سوی خانه چون بنمود روی خویش را

رفت سوی خانه چون بنمود روی خویش را
تا نماید بر غریبان راه کوی خویش را ۱

در نیابم لذتی از همزبانیهای یار
بس که می یابم پریشان، گفت وگوی خویش را ۲

آن پری از من گریزان است و من از انفعال
می کنم پنهان ز مردم جست وجوی خویش را ۳

بس که ورزیدم به او بیگانگی، نزدیک شد
کآشنای خود کنم، بیگانه خوی خویش را ۴

با وجود وصل، در دل حسرت دیدار ماند
بس که یار از ناز برمی تافت روی خویش را ۵

عالمی شد همچو میلی آهوی سر در کمند
چون گشوده از هم کمند مشکبوی خویش را ۶