شماره ۱۷ - به غضب تلخ مکن عیش من مسکین را

به غضب تلخ مکن عیش من مسکین را
سخن تلخ میاموز، لب شیرین را ۱

بر زبان آر گناهی که نداریم و به ما
کینه اندوز مکن خاطر مهر آیین را ۲

خون ما بر تو حلال است، بکش تیغ و بریز
باری از کینه تهی ساز دل پرکین را ۳

دل ز دستم صنمی برد و چنین در پی او
که منم، بر سر دل می نهم آخر دین را ۴

هیچ از خانه دل می ننهد پای برون
طفل شوخی ز که آموخته این تمکین را؟ ۵

خشم و بیداد ترا لطف نهان نام کنم
به فریب از تو کنم شاد، دل غمگین را ۶

شاید این طرفه غزل واسطه گردد میلی
که به خاطر گذری شاه جمال الدین را ۷