شماره ۳۷ - دامان ناز برزد وتیغ جفا گرفت

دامان ناز برزد وتیغ جفا گرفت
سرمست در رسید و گریبان ما گرفت ۱

گردید تیر غمزه مستش به خون من
هر چند دست او به شفاعت حنا گرفت ۲

شب گفتم آن‌قدر سخن از بیخودی به یار
کش خواب از فسانه بی مدعا گرفت ۳

آن شاخ گل، شکفته ز اهل وفا گذشت
تا از نسیم آه که بوی وفا گرفت؟ ۴

میلی ترا کسی که ملامت ز عشق کرد
آهوی نیم جان به کمند بلا گرفت ۵