شماره ۱۳۷ - چو سرو قد تو از می به پیچ و تاب درآید

چو سرو قد تو از می به پیچ و تاب درآید
چو باد سرد مرا دل به اضطراب درآید ۱

درآ به عزم صبوحی چو آفتاب صباحی
که بخت ناشده بیدار من، ز خواب درآید ۲

چو با خیال تو شبها به گفت‌وگوی در آیم
ز درد دل نگذارم که در جواب درآید ۳

بر آن سرم که زبان گر به پرسشم بگشاید
کنم ازو گله چندان‌که در عتاب درآید ۴

فغان ازانکه کند عزم کلبه من و بر در
کسی ببیند و نتواند از حجاب درآید ۵

چو غنچه، پردگیی کز حجاب رو ننمودی
کنون چو شمع به هر مجلسی خراب درآید ۶

خدنگ او ننهد پا به منزل دل میلی
کسی ز بهر چه در منزل خراب درآید ۷