شماره ۱۳۸ - زلف پر چین پی صیدم چو پراکنده کند

زلف پر چین پی صیدم چو پراکنده کند
دانه دام بلا، خال فریبنده کند ۱

میرم از شوق و به سوی تو نیایم، که مباد
بیخودیهای دلم پیش تو شرمنده کند ۲

همچو شمعی که بود در کف طفلی، شب وصل
هر زمانم کشد و هر نفسم زنده کند ۳

باز یارب چه خیال است جفاجوی مرا
که بسی مردمی از چشم فریبنده کند ۴

چون صراحی، شب غم، چاشنی گریه تلخ
هرکه دریافت،‌ کجا یاد شکرخنده کند ۵

همچو میلی شده‌ام بنده صیاد وشی
که صد آزاده،‌ به یک چشم زدن، بنده کند ۶