شماره ۱۷۸ - آن شهسوار هرگه بر بادپا برآید

آن شهسوار هرگه بر بادپا برآید
بی‌خواست از گدایان، شور دعا برآید ۱

طفل است و شرم او را مانع زآشنایی
ترسم که رفته رفته، ناآشنا برآید ۲

از آب دیده کردم سیراب، نخل او را
شاید به این نم از وی، برگ نوا برآید ۳

مفرست روز هجران، پیغام وصل سویم
جان را ز ره مگردان، بگذار تا برآید ۴

خواهم ترا برآرم از مدعی، ولیکن
حاشا که چون منی را، این مدعا برآید ۵

افتد ز ابر رحمت، گر قطره‌ای به خاکم
زان قطره، همچو پیکان، نخل بلا برآید ۶

میلی چنین که جان را، بگرفته غم گریبان
بختت به این زبونی، با او کجا برآید ۷