شماره ۲۱۷ - از آستان او گله آلود می‌روم

از آستان او گله آلود می‌روم
با آنکه دیر آمده‌ام، زود می‌روم ۱

از بس که زهر خنده‌ام آید به بخت خویش
ترسم گمان برند که خشنود می‌روم ۲

گویا شهید خنده یارم که از جهان
با صد هزار زخم نمکسود می‌روم ۳

وصل دو روزه آنقدرم بر زمین کشید
کز بخت خوشدلم که چنین زود می‌روم ۴

میلی هزار حیف که بعد از هزار سعی
مقبول یار ناشده مردود می‌روم ۵