هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از احساس تنهایی و نادیده گرفته شدن توسط معشوق میگوید. او از این که معشوق به سوی دیگران توجه دارد و به او بیاعتنایی میکند، رنج میبرد. شاعر امیدوار است که معشوق به سادگی و صداقت او توجه کند، اما میترسد که این آرزو برآورده نشود. در پایان، شاعر از شکوه کردن پرهیز میکند تا مبادا گناه معشوق به دوش او بیفتد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیدهی ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۵۳ - نمیبیند به سویم چون روم تنها به راه او
نمیبیند به سویم چون روم تنها به راه او
نمیخواهد که خاص چون منی باشد نگاه او ۱
درین رشکم که گویا مدعای غیر شد حاصل
که بوی آرزومندی نمیآید ز آه او ۲
مرا بر حسرت امیدواری گریه میآید
که باشد چون تویی از سادگی امیدگاه او ۳
چو بیند غیر، مخصوصانه در دستم عنانش را
پی رفع گمان، خود را نمایم دادخواه او ۴
به این تقریر بیتابانه، میلی شکوه کمتر کن
مبادا در گریبان تو آویزد گناه او ۵
نمیخواهد که خاص چون منی باشد نگاه او ۱
درین رشکم که گویا مدعای غیر شد حاصل
که بوی آرزومندی نمیآید ز آه او ۲
مرا بر حسرت امیدواری گریه میآید
که باشد چون تویی از سادگی امیدگاه او ۳
چو بیند غیر، مخصوصانه در دستم عنانش را
پی رفع گمان، خود را نمایم دادخواه او ۴
به این تقریر بیتابانه، میلی شکوه کمتر کن
مبادا در گریبان تو آویزد گناه او ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۹۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۵۲ - از بس که کردهام گله هر جا ز خوی او
گوهر بعدی:شماره ۲۵۴ - کنم چو یاد ز بیگانهآشنایی تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
