هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، به بیان احساسات شاعر نسبت به معشوق و جفاهای او میپردازد. شاعر از نگاه و لبخند معشوق سخن میگوید و خود را به پای او فدا میکند. همچنین، به جنبههای مثبت جفای معشوق اشاره میکند و آن را نعمتی میداند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد.
شماره ۲۸۰ - گشوده لب به حدیث ترحمآمیزی
گشوده لب به حدیث ترحمآمیزی
ربوده دل به نگاه تبسمآمیزی ۱
دان از نگاه غزالان وحشیام نرمید
که گشتهام سگ آهوی مردمآمیزی ۲
به زیر زلف، رخش را عرقفشان بنگر
ببین به ظلمت شب، ماه انجمآمیزی ۳
خوش آنکه در نظر غیر چون سلام کنم
دهی جواب سلام تبسمآمیزی ۴
جفای یار عجب نعمتیست میلی، شکر!
که منعمی ز جفای تنعمآمیزی ۵
ربوده دل به نگاه تبسمآمیزی ۱
دان از نگاه غزالان وحشیام نرمید
که گشتهام سگ آهوی مردمآمیزی ۲
به زیر زلف، رخش را عرقفشان بنگر
ببین به ظلمت شب، ماه انجمآمیزی ۳
خوش آنکه در نظر غیر چون سلام کنم
دهی جواب سلام تبسمآمیزی ۴
جفای یار عجب نعمتیست میلی، شکر!
که منعمی ز جفای تنعمآمیزی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۷۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۷۹ - دلا چنین مگر از منع یار میگذری
گوهر بعدی:شماره ۲۸۱ - قصدم به غمزه ستمانگیز میکنی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
