شماره ۲۷۹ - دلا چنین مگر از منع یار می‌گذری

دلا چنین مگر از منع یار می‌گذری
که دردمندی و آسوده‌وار می‌گذری ۱

چنین که برزده‌ای چابکانه دامن ناز
سوی کدام سیه‌روزگار می‌گذری ۲

ز بیم طعنه، به هر کجا روی، به هرکه رسی
چو آفتاب، سراسیمه‌وار می‌گذری ۳

به وصل غیر، گمان رسیدنم داری
که می‌رسی به من و شرمسار می‌گذری ۴

ندانم این ز فریب است یا ز جذبه عشق
که هر دمم به ره انتظار می‌گذری ۵

ز خنجر مژه و تیر غمزه معلوم است
که بهر کشتن میلیّ‌زار می‌گذری ۶