هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از ناکامیها و محرومیتهای خود سخن میگوید و بیان میکند که روزگار روی خوشی به او نشان نداده است. او اشکهایش را به طفلی تشبیه میکند که هرگز بزرگی و موفقیت را تجربه نکرده است. همچنین، شاعر گردون (آسمان) را در برابر همت و آرزوهای بزرگ خود ناچیز میشمرد و احساس میکند که دنیا در برابر خواستههایش کوچک و بیارزش است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عاطفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۵۷ - ندید مادر ایام، روی شوکت ما
ندید مادر ایام، روی شوکت ما
چو طفل اشک، بزرگی نبود قسمت ما ۱
چگونه کام دل ما برآید از گردون
که خرمنش پر کاهی ست پیش همت ما ۲
چو طفل اشک، بزرگی نبود قسمت ما ۱
چگونه کام دل ما برآید از گردون
که خرمنش پر کاهی ست پیش همت ما ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۰۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۶ - بس که از جوی صفا، شاداب می بینم ترا
گوهر بعدی:شماره ۵۸ - به عجز پای منه، عرض مرد می رود اینجا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
