هوش مصنوعی:
این شعر از مجموعهای از احساسات عمیق و دردهای درونی سخن میگوید که در سرشت انسان ریشه دارد. شاعر از رنجها و داغهای زندگی میگوید که مانند لاله در وجودش سوخته است. او به گرمی احساسات و عشق اشاره میکند و حتی دوزخ را اگر سرد نباشد، بهشت خود میداند. همچنین، شاعر به ریاکاری و تظاهر در جامعه اشاره دارد و تسبیح سبز را نمادی از کشتهای دروغین میداند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از اشارات اجتماعی و انتقادی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا سنگین باشد.
شماره ۱۹۴ - مجموعه تپش، دل محنت سرشت ماست
مجموعه تپش، دل محنت سرشت ماست
دیباچه کتاب الم سرنوشت ماست ۱
آتش چگونه از سر ما واشود به آب
چون لاله، داغ سوختگی در سرشت ماست ۲
ما دلخوشیم از آنکه به ما گرم برخورد
دوزخ اگر فسرده نگردد، بهشت ماست ۳
ما تخمکار دشت ریاییم همچو زهد
تسبیح سبز، دانه چندی ز کشت ماست ۴
دیباچه کتاب الم سرنوشت ماست ۱
آتش چگونه از سر ما واشود به آب
چون لاله، داغ سوختگی در سرشت ماست ۲
ما دلخوشیم از آنکه به ما گرم برخورد
دوزخ اگر فسرده نگردد، بهشت ماست ۳
ما تخمکار دشت ریاییم همچو زهد
تسبیح سبز، دانه چندی ز کشت ماست ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۱۸۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۳ - بی فرات کرشمه ات در باغ
گوهر بعدی:شماره ۱۹۵ - اگر شراب کمی کرد، غم مخور ساقی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
