هوش مصنوعی:
این متن بیانگر درد و رنج مصیبتزدگانی است که از هجران و جدایی رنج میبرند. شاعر توصیف میکند که چگونه هر جا مینشینند، فغان و ناله بلند میشود و حتی سبزه از تربت آنها با ناله برمیخیزد.
رده سنی:
16+
متن حاوی مضامین عمیق عاطفی و غمانگیز است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک یا مناسب نباشد. همچنین، استفاده از واژگانی مانند 'مصیبتزدگان' و 'فغان' نیاز به سطحی از بلوغ ذهنی برای درک کامل احساسات بیانشده دارد.
شماره ۲۶۷ - ما مصیبت زدگان را چه تواضع به ازین
ما مصیبت زدگان را چه تواضع به ازین
که به هر جا بنشینیم، فغان برخیزد! ۱
بس که درد از گل هجران تو بردیم به خاک
سبزه از تربت ما ناله کنان برخیزد ۲
که به هر جا بنشینیم، فغان برخیزد! ۱
بس که درد از گل هجران تو بردیم به خاک
سبزه از تربت ما ناله کنان برخیزد ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۵۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۶ - افسرده دلم، کو دم گرمی که ز فیضش
گوهر بعدی:شماره ۲۶۸ - بی گل عارض تو مرغ چمن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.