شماره ۲۹۷ - صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت

صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت
جایی که آن سهی قد، از پیرهن برآید ۱

میدان شناس داغم، مردآزمای شورش
از عهده دل من، کی سوختن برآید؟ ۲

نیش وطن دلم را نوش است در غریبی
گل قدر خار داند، چون از چمن برآید ۳

زین گونه ام که غربت دامن گرفته، ترسم
کز آتش فراقم، دود از وطن برآید ۴