شماره ۳۶۱ - زلفی که بر زبان و دل شانه بگذرد

زلفی که بر زبان و دل شانه بگذرد
ماند به آن شبی که به افسانه بگذرد ۱

دل صبح خیز مشق بر آتش دویدن است
دارم امید آنکه ز پروانه بگذرد ۲

در بزم وصل، تشنه لبان را خمار هجر
چندان امان نداد که پیمانه بگذرد ۳

غیر از دلم که خانه بدوش تجرد است
جغدی ندیده ام که ز ویرانه بگذرد ۴

در زلف او دلم سر و برگ جدل نداشت
استاد یک کنار که تا شانه بگذرد ۵

از اتحاد، در دل ما می کند خطور
حرفی اگر به خاطر جانانه بگذرد ۶