هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات به امید بازگشت عزیزی چشم به راه است و در عین حال، به تنهایی و ناآگاهی انسانها در برابر مرگ اشاره میکند.
رده سنی:
16+
متن به موضوعات عمیقی مانند مرگ و تنهایی میپردازد که درک آنها برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۳۷۲ - به امیدی که چو طفل نگهم بازآیی
به امیدی که چو طفل نگهم بازآیی
تا دم صبح، در خانه چشمم وا بود ۱
طرفه راهی ست ره مرگ که با اینهمه خوف
هرکه دیدیم، درو بی خبر و تنها بود ۲
تا دم صبح، در خانه چشمم وا بود ۱
طرفه راهی ست ره مرگ که با اینهمه خوف
هرکه دیدیم، درو بی خبر و تنها بود ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۰۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۷۱ - دل پیش تو از طعنه اغیار نترسد
گوهر بعدی:شماره ۳۷۳ - نمی استد به زور صبر، اشک غربت آلودم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
