هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از احساس غربت و دوری از وطن و عزیزان میگوید. او آرزو میکند که اگر همچون گل در میان زر بود یا نشانی از پدر داشت، شاید این درد غربت کمتر میشد.
رده سنی:
15+
متن دارای مضامین عاطفی و احساسی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات ممکن است برای کودکان کمسنوسال قابلدرک نباشد.
شماره ۵۲۹ - بر سر خود جای می دادند ما را دلبران
بر سر خود جای می دادند ما را دلبران
همچو گل در کیسه گر یک مشت زر می داشتیم ۱
گریه می کردیم در هجران فردوس وطن
ما غریبان گر نشانی از پدر می داشتیم ۲
همچو گل در کیسه گر یک مشت زر می داشتیم ۱
گریه می کردیم در هجران فردوس وطن
ما غریبان گر نشانی از پدر می داشتیم ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۱۸۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۲۸ - گویند که آزار، مکافات گناه است
گوهر بعدی:شماره ۵۳۰ - گرفته جان به کف، آن مهرتابان را هوس کردم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
