شماره ۶۰۵ - بس که آن گل صبحدم با آب و تاب آید برون

بس که آن گل صبحدم با آب و تاب آید برون
گر فشارم دیده برعکسش، گلاب آید برون ۱

از فروغ چهره، ابرویش نمی آید به چشم
چون مه نو کز پناه آفتاب آید برون ۲

نشکند بی دستبرد ساغر می سد شرم
باده پیش آور که آن گل از حجاب آید برون ۳

هر کجا حرف از دل بی طاقت ما بگذرد
تا قیامت گر بکاوی، اضطراب آید برون ۴