هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از مفاهیمی مانند ناپایداری دنیا، زوال زیباییها و گذر زمان سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند سرو پارهپاره، مصحف گل و ستارهای که با طلوع صبح ناپدید میشود، به بیان این مفاهیم میپردازد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۶۳۹ - بی برکت است چیزی، کان در شماره آید
بی برکت است چیزی، کان در شماره آید
یارب مباد هرگز، بوس ترا شماره! ۱
پاکان این چمن را، پیرایه ساز قسمت
چون سرو داده یک دلق، آن نیز پاره پاره ۲
بهر شکست توبه، صد آیه رهنمون شد
هرجا به مصحف گل، کردیم استخاره ۳
ریشت سفید گردید، دندان چه سان بماند
چون صبح گشت پیدا، پنهان شود ستاره ۴
یارب مباد هرگز، بوس ترا شماره! ۱
پاکان این چمن را، پیرایه ساز قسمت
چون سرو داده یک دلق، آن نیز پاره پاره ۲
بهر شکست توبه، صد آیه رهنمون شد
هرجا به مصحف گل، کردیم استخاره ۳
ریشت سفید گردید، دندان چه سان بماند
چون صبح گشت پیدا، پنهان شود ستاره ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۱۹۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۳۸ - گر بلغزد بر کنار جوی هستی پای سرو
گوهر بعدی:شماره ۶۴۰ - دلم صدره به گلشن رفته، لیکن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
