هوش مصنوعی:
این شعر از عشق و رنجش ناشی از جدایی سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر طبیعی مانند لاله، پروانه و باغ، احساسات خود را بیان میکند. لاله به عنوان نماد عشق و رنجش، و پروانه به عنوان عاشق فداکار توصیف شدهاند. شعر حاکی از حیرت شاعر از سوختن عشق و نبودن پاسخ از معشوق است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۶۶۳ - دوران به آب می کرد، طرح ایاغ لاله
دوران به آب می کرد، طرح ایاغ لاله
بهر چه تر نباشد، دایم دماغ لاله؟ ۱
از بس که بی تو گشتند، خوبان باغ درهم
آیینه رخ گل، گردید داغ لاله ۲
در حیرتم که چون سوخت، آن روی شعله ناکم
پروانه سوز خود نیست، هرگز چراغ لاله ۳
بهر چه تر نباشد، دایم دماغ لاله؟ ۱
از بس که بی تو گشتند، خوبان باغ درهم
آیینه رخ گل، گردید داغ لاله ۲
در حیرتم که چون سوخت، آن روی شعله ناکم
پروانه سوز خود نیست، هرگز چراغ لاله ۳
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۳
۱۹۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۶۲ - نیم در کسوت فقر از فلک ممنون احسانی
گوهر بعدی:شماره ۶۶۴ - ساقیا لب تشنه ام، آبی چو لعل تر بده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.