هوش مصنوعی:
شاعر از لذت نوشیدن باده در صبح و نغمهسرایی گلها در هوای صبحگاهی سخن میگوید. سپس به شب و جدایی از معشوق اشاره کرده و از روز مرگ خود با تشبیه آن به چراغ صبحگاهی یاد میکند.
رده سنی:
16+
متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و حزنآلود است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا سنگین باشد. همچنین اشاره به مصرف باده (شراب) دارد که موضوعی بزرگسالانه محسوب میشود.
شماره ۶۸۴ - من و ذوق باده نوشی، ز ایاغ صبحگاهی
من و ذوق باده نوشی، ز ایاغ صبحگاهی
گل نغمه تازه کردن، به دماغ صبحگاهی ۱
شب زلفت از کفم شد، به چه عمر زنده مانم؟
که رسید روز مرگم، چو چراغ صبحگاهی ۲
گل نغمه تازه کردن، به دماغ صبحگاهی ۱
شب زلفت از کفم شد، به چه عمر زنده مانم؟
که رسید روز مرگم، چو چراغ صبحگاهی ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۱۹۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۸۳ - بس که هر سو رخنه دارد کلبه ام چون خانه گل
گوهر بعدی:شماره ۶۸۵ - بکش ساغر پیاپی تا به رنگ ارغوان باشی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
