شماره ۱ - برقیم ولی رنجه نسازیم گیا را

برقیم ولی رنجه نسازیم گیا را
همت بگماریم که سوزیم صبا را ۱

شمعیم و تهی‌دستی ما بین که درین بزم
سامان فروغی نبود شعله ما را ۲

در کعبه و بتخانه ره قرب نیابند
آنها که به تقلید پرستند خدا را ۳

چون چهره به خون سرخ کند آنکه همه عمر
پرورده چو گل در کف جان رنگ حنا را ۴

از دولت آن زلف چنانیم که امروز
گیرند سراغ از دل ما کوی بلا را ۵

خلوت چه حدیث‌ست به معشوق که هرگز
بیرون نتوان کرد از آن بزم حیا را ۶

مشاطه دردم که درین باغ فصیحی
از خون جگر رنگ کنم دست صبا را ۷