شماره ۲ - گرفت گریه ما کوه و دشت و صحرا را

گرفت گریه ما کوه و دشت و صحرا را
دگر ز دیده به دل سر دهیم دریا را ۱

تو چون به چشم سیه مست باده‌پیمایی
می کرشمه یوسف کشد زلیخا را ۲

ز جوش گریه تلخم نه دیده ماند و نه دل
چه باده بود که بگداخت چشم مینا را ۳

به چین ابروی ناصح ز گریه بس نکنیم
کسی نبسته به زنجیر موج دریا را ۴

گذشت عمر و ندیدم فروغ صبحدمی
به خاک برد شبم آرزوی فردا را ۵

ز آه گرم فصیحی حذر کنید که دوش
چو داغ لاله در آتش نشاند فردا را ۶