هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از مولانا بیانگر درد و رنج عاشقانه و عرفانی است. شاعر خود را به عنوان موجودی آسمانی توصیف می‌کند که از پرواز بازنمانده، اما غم‌ها از بال و پر او سخن می‌گویند. او از ناله‌های خونین خود به عنوان تنها اثر باقی‌مانده یاد می‌کند و آرزو می‌کند که عشق، دردهای دیگران را نیز التیام بخشد.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر مانند «ناله‌ی خونین» و «داغ غم» ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامناسب باشد.

شماره ۱۳ - عشق کرم آموز در‌آمد ز در ما

عشق کرم آموز در‌آمد ز در ما
صد قافله غم ریخت ز دل بر جگر ما ۱

کاهل نظری بین که به صد جذب تجلی
هرگز نرسد تا سر مژگان نظر ما ۲

ما ناله ‌فروشان جرس محمل دردیم
جز ناله کسی نیست رفیق سفر ما ۳

ما مرغ بهشتیم و ز پرواز نیفتیم
غم نامه گشایند گر از بال و پر ما ۴

هر جا که بود داغ غمی کاش کند عشق
بر ذمه ی او فرض طواف جگر ما ۵

ما شعله ی شمعیم ولی حیف که فردا
جز بر پر پروانه نیابند اثر ما ۶

از ما به جز از ناله ی خونین اثری نیست
از ناله ی ما پرس فصیحی خبر ما ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۱۸۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲ - هنوز شعله‌فشانست آه حسرت ما
گوهر بعدی:شماره ۱۴ - پامال ترکتاز خزان شد بهار ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.