شماره ۱۷ - چون شعله ی پرتب است درون و برون ما

چون شعله ی پرتب است درون و برون ما
تب خاله می‌زند لب خنجر ز خون ما ۱

بر سر زند وفا و کند بر زمانه ناز
هر لاله‌ای که بشکفد از بیستون ما ۲

کو گریه‌ای که خنده ی شادی چمن چمن
جوشد به جای شعله ز داغ درون ما ۳

زلفی دلم ربوده که در دیده خرد
شد مردمک سیاهی داغ جنون ما ۴

گفتیم بشکفیم دو روزی درین چمن
دیدیم روی عالم و بد شد شگون ما ۵

سر چشمه غمی‌ست ز فیض عشق
هر زخم تیشه در جگر بیستون ما ۶